Pierwsza piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Niebieska sukienka

To była wczesna jesień 
A może była późna 
Jesiennych deszczowych dni 
I tak przecież nikt nie rozróżnia 

Zamykam oczy i spuszczam głowę 
Gdy widzę Ciebie przypadkiem 
Gdy jestem w miejscach gdzie byliśmy razem 
Przystaję i płaczę ukradkiem 

Tak widziałam ją 
Jesiennym wieczorem pod Twym parasolem 
W niebieskiej sukience, nie trzeba mi więcej 

Tak widziałam ją 
Na Twoich kolanach siedziała do rana 
I w Twoje ramiona tak słodko wtulona 

I coż mi pozostało z Twoich wielkich małych słów 
Jesiennych obietnic że nie znikniesz 
Nigdy z moich snów 

I ciągle próbóję zapomnieć o wszystkim 
Gdy palę Twe fotografie 
Gdy jestem w miejscach gdzie bylismy razem 
Przystaję i płaczę ukradkiem 

Tak widziałam Cię 
I chciałam bez słowa Cię znów pocałować 
Lecz w Twoje ramiona wtuliła się ona 

Tak widziałam Was 
I zrozumiałam że miłość przegrała 
Zostały wspomnienia, nie będę nic zmieniać

Druga piosneka
Wykonawca: Łzy
Tytu: O wszystkim

Chowam Cię pod posuszkę 
i śnię o tym co niby było. 
Twój zapach, Twe myśli 
i Twoja wielka miłość. 
Twój pierścionek na mojej dłoni 
błyszczy jak nigdy wcześniej. 
Noc się kończy, samotność boli, 
czy spotkam Cię jeszcze? 

Chowam Cię pod poduszkę, 
by nie śnić o tym co było. 
Twój zapach, Twe myśli 
i ta okłamana miłość. 
Smak Twoich ust na moich ustach, 
tak gorzki jak nigdy wcześniej. 
Mówiłeś "na zawsze" a jednak opuszczasz, 
nie ma Cię nawet we śnie. 

Ref.: 

Lecz nie budź mnie, 
mogę nie istnieć, 
wciąż kocham Cię! 

Nie mów nigdy o nas my, 
to tylko ja i tylko Ty! 

Zapomnieć chcę, 
o wszystkim... 

Nasze gwiazdy pogasły, 
noc bez siebie już mamy za sobą. 
Lecz czas się wtedy zatrzymał, 
pokój wciąż pachnie Tobą. 
Już za późno bym mogła zapomnieć 
i po co to wszystko było? 
Zostało mi tylko wiele wspomnieć, 
a dla Ciebie to nie była miłość! 

Ref.: 

I nie budź mnie, 
mogę nie istnieć, 
wciąż kocham Cię! 

Nie mów nigdy o nas my, 
to tylko ja i tylko Ty! 

Zapomnieć chcę, 
o wszystkim...

Trzecia piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Siedzę i czekam

Zamknięta w tym pokoju 
z oczyma wpatrującymi się w jeden mały punkt. 
Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca, 
gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień. 
Z marzeń buduje swoją nienawiść, 
na ścianach maluje swój dziki gniew. 
Za drzwiami słyszę ich słowa i śmiech. 
A oni nigdy nie usłyszą mnie! 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja. 

Za oknami noc biała od mrozu 
rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami, 
przez szpare przeciska się światło księżyca 
jak kochanek tuli i całuje mnie. 
W sukni zielonej błądzę w przestrzeniach 
Skazana na ciemność uciekam przez śmierć. 
I zdzieram sukienke, ubieram sie w gniew 
By wytrwać w tym świecie, 
By nie poddać się 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja.