Pierwsza piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Niebieska sukienka

To była wczesna jesień 
A może była późna 
Jesiennych deszczowych dni 
I tak przecież nikt nie rozróżnia 

Zamykam oczy i spuszczam głowę 
Gdy widzę Ciebie przypadkiem 
Gdy jestem w miejscach gdzie byliśmy razem 
Przystaję i płaczę ukradkiem 

Tak widziałam ją 
Jesiennym wieczorem pod Twym parasolem 
W niebieskiej sukience, nie trzeba mi więcej 

Tak widziałam ją 
Na Twoich kolanach siedziała do rana 
I w Twoje ramiona tak słodko wtulona 

I coż mi pozostało z Twoich wielkich małych słów 
Jesiennych obietnic że nie znikniesz 
Nigdy z moich snów 

I ciągle próbóję zapomnieć o wszystkim 
Gdy palę Twe fotografie 
Gdy jestem w miejscach gdzie bylismy razem 
Przystaję i płaczę ukradkiem 

Tak widziałam Cię 
I chciałam bez słowa Cię znów pocałować 
Lecz w Twoje ramiona wtuliła się ona 

Tak widziałam Was 
I zrozumiałam że miłość przegrała 
Zostały wspomnienia, nie będę nic zmieniać

Druga piosneka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Anka, ot tak

Może i nie jestem taka, jaką chciałbyś abym była 
Czasem jestem jestem próżna i potrafię być niemiła 
Często zmienna jak pogoda i za bardzo pewna siebie 
Ale przecież to nie powód aby dzisiaj stracić ciebie 

Wczoraj mi obiecywałeś będę z tobą do końca twych dni 
Dzisiaj płaczę świat się śmieje co się z tobą Aniu dzieje 

Moje serce krwawi bo mój chłopak się nie zjawił 
Stoję sama w sukni białej przed ołtarzem 

Obiecuję że po ślubie zmienię w sobie dużo rzeczy 
Twoja miłość z moich wad szybko mnie wyleczy 
Będę grzeczna jak aniołek zawsze twoja tak jak zechcesz 
Niebo ci otworzę wreszcie tylko gdzie ty teraz jesteś...

Trzecia piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Siedzę i czekam

Zamknięta w tym pokoju 
z oczyma wpatrującymi się w jeden mały punkt. 
Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca, 
gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień. 
Z marzeń buduje swoją nienawiść, 
na ścianach maluje swój dziki gniew. 
Za drzwiami słyszę ich słowa i śmiech. 
A oni nigdy nie usłyszą mnie! 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja. 

Za oknami noc biała od mrozu 
rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami, 
przez szpare przeciska się światło księżyca 
jak kochanek tuli i całuje mnie. 
W sukni zielonej błądzę w przestrzeniach 
Skazana na ciemność uciekam przez śmierć. 
I zdzieram sukienke, ubieram sie w gniew 
By wytrwać w tym świecie, 
By nie poddać się 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja.