Pierwsza piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Twoja, ot tak

Jestem twoją rozkoszą 
Jestem twoim kłamstwem 
Jestem twoim grzechem i twoją wściekłością 
Jestem twoim szaleństwem i twoją wątpliwością 

I tak cię kocham 
I wciąż cie kocham 
Nie chce cię kochać 
Lecz wciąż cię kocham 

Jestem twoją zdobyczą 
Jestem twoją trucizną 
Jestem twoją zabawą i obojętnością 
Jestem pożądaniem nie twoją miłością 

I tak cię kocham 
I wciąż cię kocham 
Nie chce cię kochać 
Lecz wciąż cię kocham

Druga piosneka
Wykonawca: Łzy
Tytu: O wszystkim

Chowam Cię pod posuszkę 
i śnię o tym co niby było. 
Twój zapach, Twe myśli 
i Twoja wielka miłość. 
Twój pierścionek na mojej dłoni 
błyszczy jak nigdy wcześniej. 
Noc się kończy, samotność boli, 
czy spotkam Cię jeszcze? 

Chowam Cię pod poduszkę, 
by nie śnić o tym co było. 
Twój zapach, Twe myśli 
i ta okłamana miłość. 
Smak Twoich ust na moich ustach, 
tak gorzki jak nigdy wcześniej. 
Mówiłeś "na zawsze" a jednak opuszczasz, 
nie ma Cię nawet we śnie. 

Ref.: 

Lecz nie budź mnie, 
mogę nie istnieć, 
wciąż kocham Cię! 

Nie mów nigdy o nas my, 
to tylko ja i tylko Ty! 

Zapomnieć chcę, 
o wszystkim... 

Nasze gwiazdy pogasły, 
noc bez siebie już mamy za sobą. 
Lecz czas się wtedy zatrzymał, 
pokój wciąż pachnie Tobą. 
Już za późno bym mogła zapomnieć 
i po co to wszystko było? 
Zostało mi tylko wiele wspomnieć, 
a dla Ciebie to nie była miłość! 

Ref.: 

I nie budź mnie, 
mogę nie istnieć, 
wciąż kocham Cię! 

Nie mów nigdy o nas my, 
to tylko ja i tylko Ty! 

Zapomnieć chcę, 
o wszystkim...

Trzecia piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Siedzę i czekam

Zamknięta w tym pokoju 
z oczyma wpatrującymi się w jeden mały punkt. 
Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca, 
gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień. 
Z marzeń buduje swoją nienawiść, 
na ścianach maluje swój dziki gniew. 
Za drzwiami słyszę ich słowa i śmiech. 
A oni nigdy nie usłyszą mnie! 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja. 

Za oknami noc biała od mrozu 
rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami, 
przez szpare przeciska się światło księżyca 
jak kochanek tuli i całuje mnie. 
W sukni zielonej błądzę w przestrzeniach 
Skazana na ciemność uciekam przez śmierć. 
I zdzieram sukienke, ubieram sie w gniew 
By wytrwać w tym świecie, 
By nie poddać się 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja.