Pierwsza piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Twoja, ot tak

Jestem twoją rozkoszą 
Jestem twoim kłamstwem 
Jestem twoim grzechem i twoją wściekłością 
Jestem twoim szaleństwem i twoją wątpliwością 

I tak cię kocham 
I wciąż cie kocham 
Nie chce cię kochać 
Lecz wciąż cię kocham 

Jestem twoją zdobyczą 
Jestem twoją trucizną 
Jestem twoją zabawą i obojętnością 
Jestem pożądaniem nie twoją miłością 

I tak cię kocham 
I wciąż cię kocham 
Nie chce cię kochać 
Lecz wciąż cię kocham

Druga piosneka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Oczy szeroko zamknięte

Zostań, to jeszcze nie pora 
Zostań choć jeszcze na chwilę 
Aż zamigocą radośnie iskry w księżycowym pyle 
W tym hotelowym pokoju zachwyćmy się sobą raz jeszcze 
Zanim odejdziesz do domu niech zadrży srebrne powietrze 
a łzy popyłną cichutko, bo pragnę ciebie zatrzymać 
Jak czas zaklęty magicznie, w złocistej kropli bursztynu 

Ref. 
Uczę się ciebie na pamięć 
niecierplwymi palcami, rozpaczliwie na pamięć 
Szeroko zamkniętymi oczami czytam zachłannie od nowa 
Całego zdanie po zdaniu 

Tak, wiem 
Już teraz iść pora 
choć dwa cienie na ścianie tańczyć chcą dalej uparcie 
Czas pędzi nieubłaganie 
Zegar wybija rozstanie, nie cofną małej wskazówki 
Cudne dwie ćmy zakręcone wokół gorącej żarówki 
Zanim się wymkniesz ukradkiem i pęknie tama wezbrana 
przytul mnie mocno, raz jeszcze bo wciąż jak opętana 

Ref. 
Uczę się ciebie na pamięć 
niecierpliwymi palcami, rozpaczliwie na pamięć 
Szeroko zamkniętymi oczami czytam zachłannie od nowa 
Całego zdanie po zdaniu x2

Trzecia piosenka
Wykonawca: Łzy
Tytu: Siedzę i czekam

Zamknięta w tym pokoju 
z oczyma wpatrującymi się w jeden mały punkt. 
Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca, 
gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień. 
Z marzeń buduje swoją nienawiść, 
na ścianach maluje swój dziki gniew. 
Za drzwiami słyszę ich słowa i śmiech. 
A oni nigdy nie usłyszą mnie! 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja. 

Za oknami noc biała od mrozu 
rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami, 
przez szpare przeciska się światło księżyca 
jak kochanek tuli i całuje mnie. 
W sukni zielonej błądzę w przestrzeniach 
Skazana na ciemność uciekam przez śmierć. 
I zdzieram sukienke, ubieram sie w gniew 
By wytrwać w tym świecie, 
By nie poddać się 

Siedzę i czekam, 
wiara to siła 
jest mój własny świat 
żyje tylko ja! 
Wszytko jest inne 
nie istnieje nadzieja 
jest mój własny świat 
umre tylko ja.